وبلاگ نویسنده حمید رضا رشیدی

به مادرم گفتم داغ پدر نه تنها بر روی تو ، بلکه همه ی ما را درگیر کرده است ، باید بگویم پدرم مردی بود با محبت ، قلبی رئوف و عاری از بخل و کینه بود ، مردی دوست داشتنی که شاگردانش به او از نیکی به یاد می‌کردند، من که فرزند ارشد پدر می‌باشم، تا بوده از بابایم لبخند و عاطفه احساس کرده ام ، برخلاف خیلی از مردان هیچگاه خود را رئیس خانه نمی‌دانست و ما فرزندان در این کلبه فقیرانه جبر و زور پدرسالاری از آقای شایسته ندیدیم ، بلکه هر زمان کاری داشت و یا ایده ای به ما تفهیم نماید ، تحمیل نکرده بلکه با مهربانی اصل قضیه را نقل می‌کرد و تصمیم را به عهده خودمان می‌گذاشت، پس مادر نازنینم ، جهت شادی روح آن سفر کرده لازم می‌دانم بگویم ترتیبی اتخاد نماییم که در شان و اخلاق او بوده باشد ، ازت میخوام مانند سال‌های گذشته آنچه در وسع و توان داری ، اولین عید بدون پدرم را شاد باشیم ، آجیل و شیرینی و خوراکی روی سفره بذار تا بابا نگران اوضاع ما نباشد ، زیرا بدون شک روح آن فرهنگی شریف در همه حال ناظر ماست . مامان به آرش ، مهتاب و نازی بگو خوش باشند و جهت شادی پدرم غمگین نباشند ، به رسم پدر ، دست کم واسه خواهر کوچکم لباس نو بخر ، تا بابا ، با مشاهده نازی نگران نباشد ، آن بهار زیبا و عاری از پدر طبق توصیه و خواهش من به مادرم ، بهتر از گذشته برما سپری شد ، به خونه عمو و دیدن مادر بزرگ رفتیم ، مادر بزرگ رو به خونه خودمون دعوت کردیم ، تا اینکه این پیرزن داغدیده و سالخورده ، جای خالی فرزند مرحوم و ارشد خود را احساس نکند ، بلکه دلخوش به این باشد که فرزندان و نوه ها چراغ پدر را همیشه روشن خواهند داشت ، در آن ایام ما عید دیدنی به خونه اقوام و دوستان پد ر رفتیم ، ما تنها نگران آرش بودیم که چگونه می‌خواهد به یک شهر غریب برود و اینکه آیا کار مناسبی در نظر و طراحی کرده و یا اینکه ، چش و گوش بسته و بی گدار می‌خواهد به آب بزند ، که آرش به من و مادرم گفت مطمئن باشید دارا جوان خوب و سالمی است ، من به طور مرتب با او تماس دارم ، به یاری خدا تا دو ماه دیگه مغازه را تحویل عمویم خواهم داد و به اصفهان رفته ودر کار جدیدم مشغول خواهم شد ، من به دارا گفته ام که هر روزی مغازه آپاراتی را تحویل نمایم ، فردای آن روز پول نان خالی هم نداریم ، پس خیالتان را راحت کرده باشم که آرش بی گدار به آب نمی‌زند، روزی مادرم به من گفت افق جان میخوام چیزی بهت بگم ، امیدوارم که بد تعبیر نکرده باشی _ باشه مادر بفرما گوش می‌کنم، _ حدود دوسال است که از رفتن مسعود می‌گذرد و خودت کاملا میدانی که با گذشت این مدت هنوز پیامی و نشانی از این خانواده دریافت نکرده ایم ، عزیزم نکنه واقعا مورد و یا گرد بادی او را از تصمیم باز دارد و برای تو دیر شود . به نظرم اگه خودت هم موافق باشی ، به یکی از این همه خواستگار ، دست کم فکر نمایی ، این حرف مادرم از جهتی منو امیدوار کرد که مادری با شعور و دلسوز دارم ، لذا از جهت دیگه من از قلب و چشمان عزیز مسعود شک و شبهه ای ندارم و به‌ دلم الهام شده که چنانچه مسعود مشکل و گرفتاری نداشته باشد ، درنگ نخواهد کرد ، به مادرم گفتم از اینا گذشته من هنوز ۲۳ سالمه و خیلی دیر نشده است و به خدای خود توکل کرده ام ،و از اینکه به فکر منی ، جانم فدای مامان گلم ، من با مسعود قراری بسته و ایمانی دارم که هیچگونه خللی در آن نیست ، و بدان روزی تصمیم من عوض خواهد شد که قبر مسعود را به چشم دیده باشم ‌ . نیمسال دوم نیز در حال اتمام است و در پایان آن فارغ التحصیل خواهم شد . من قبل از سرنوشت خودم بیشتر در فکر منیژه آن دختر یتیم و بی مادر هستم که درصدد هستم در مقابل آن مرد از او دفاع نمایم ، و به او تفهیم کرده باشم که افق تا سرحد زندگی و مرگ از او دفاع خواهم کرد، . روزگار بر ریل عادی خود مسیر زندگی را می پیمود و من سوار بر موجی از آن دوران خود را سپری میکردم . خیلی طبیعی و بدون تردید هرکس وظیفه دارد بر چرخ امواج سوار شود و کائنات در جهت نیات آدمی پازل را تکمیل و نتیجه را به صاحب افکار تقدیم میدارد . شکی نیست که این تنها بستگی به اراده و خواست عقلانی فرد دارد ، زیرا ملکوت و کائنات با کسی دشمنی ندارند .. رویداد عجیب و دور از انتظار : در یکی از همین روزهای بهاری بود که روزی مادر بزرگ و عمویم به خونه ما آمدند ، احوالپرسی کرده و خوشحال شدیم ، اما خدایا این آمدن بی خبر و غیر مترقبه بود ‌. لذا مادر بزرگم با روحیه ای خوب به نظرم آمد و خوشحال بودم . مادرم ضمن پذیرایی با چای و میوه ،گفت : خوشحال شدیم ، امیدوارم که خیر باشه . عمویم گفت به امید خدا خیره ، راستش رو به شما بگم که برادر زن جوانم که ته تغاری خونه پدرشه از ما خواسته که دختر شما نازی خانم را براش خواستگاری کنیم . در وحله اول بگم اون در آموزش و پرورش شغل داره و یک خونه خوب هم داره ، پسر خوش اخلاق و سالمه، دیگه تصمیم با خودتونه . شما هم با دخترتون مشورت کنید و نتیجه رو به ما بگین ، لحظاتی بعد عمو و مادر بزرگ خونه ما رو ترک کردند . عمویم در حین خروج از منزل گفت عمو جان اجباری در کا ر نیست هر چه خواست خداست . لذا اون جوون اصرار کرده که من این دختر رو میخوام و به همه دخترا ترجیحش دادم و از هر دختری برام زیباتر و عزیزتره ، که مادرم گفت هرچه خواست و اراده خداست . شاید باورتان نشود ، یک لحظه من و مادرم هنگ کردیم ، که نازی هنوز سه سال داره تا دیپلم بگیره و اینکه اون پسر ۲۴ سالشه و هشت سال با نازی فاصله سنی داره ‌ ، اگر چه قیافه و چهره نازی واسه مراجع قابل قبول باشه اما آنچه باید گفت اینه که در این روزگار و دنیای مدرن و پیشرفته این همه فاصله چیز کمی نیست . مادرم نیز با من هم عقیده و نظر هر دویمان یکی هست . ولی باور کنید نازی همه حرفه‌ای عمو را شنید اما هیچگونه عکس العمل منفی از او مشاهده نمیشد ، لذا با روی باز به کمک مادر میوه و چای روی میز گذاشت ، من و مادر یک لحظه به هم نگاه کرده و همزمان خنده مان گرفت ، خدایا عاقبت بخیرمون کن . اینک باید گفت علاوه بر مشکل و غم دوری مسعود ، مشکل منیژه و فکر جدید به نازی ، مشکلی دیگر را باید بر این گرده رنجدیده بکشم . زیرا به راستی هرگونه اشتباه و عجله بر بخت این دختر جوان ، ما را با خطر و تهدید روبرو می‌سازد. آن روز به پایان رسید ، اما من همه چیز را فراموش کرده و این پیشنهاد عمو چون یک بازی سخت شطرنج مرا مات کرده بود . آنشب مادرم تلفنی مهتاب را نیز در جریان گذاشت ، لحظاتی بعد که آرش به خونه اومد ، به او نیز گفت ، که آرش نیز انگشت اشاره را بر گوشه لب گذاشته و در فکر فرو رفت ، فردای آنروز به دانشگاه رفتم که پس از انجام امتحان به خانه برگشتم ، در میانه راه منیژه را دیدم ، پس از احوالپرسی گفتم تو باید آستانه تحمل را بالا برده و از سیگار فاصله بگیری . ازش خواستم که پاتوق آن پسر را به من بگوید و خیلی آرام آنچنان که متوجه نگردد او را به من نشان دهد ، که منیژه گفت افق عزیز تو خواهر منی ، با کمال میل هرچه بگی ، تو عقل کل منی ، سپس به خانه آمدم ، مادرم در آشپزخانه مشغول طبخ غذا بود ، بهش گفتم مامان جون در مورد نازی ، نباید جا بخوریم ، عجله کنیم و از مسئله وحشت داشته باشیم ، به حوصله مشورت می‌کنیم نتیجه با خدا . ادامه دارد ...

امروز مراسم ختم پدر از سوی خانواده و عموها و مادر بزرگ برگزار شد ، اقوام ، دوستان ، همکاران و شاگردان پدر جهت دلجویی ما و شادی پدر همگی شرکت کردند ، اساتید دانشگاه و تعدادی از دانشجویان به احترام و دلجویی من شرکت نمودند ، و همگی اتفاق نظر داشتند که از شنبه در کلاس درس حاضر باشم منیژه آن دختر ستمدیده به مراسم آمده و وجود مرا در دانشگاه موجب دلگرمی خود می‌دانست، در لحظات پایانی دکتر جواد جهانبخش و سرگرد حمید شاکر از شاگردان پدر به جمع ما اضافه شدند . صبحروز شنبه یک هفته پس از اون واقعه به کلاس رفتم . در تابلو اعلانات اعلامیه ای در خصوص فوت پدرم قرار داده بودند ، بچه ها با من روبوسی کرده و اساتید پس از حضور در کلاس تسلیت گفتند ، و من متقابلا از همه تشکر و قدر دانی کردم . دوست دانشجو منیژه منو مورد لطف قرار داد و گفت که وجود من باعث دلگرمی او خواهد شد که من نیز از او تشکر کردم . خواهر کوچکم نازی به درسش ادامه می‌دهد، مادر بزرگ و عموها پس از یک هفته به زندگی خود برگشته ، پویا و مهتاب خواهرم نیز به خونه خودشون رفتند . اما جای خالی پدر و داغ سنگینش را همچنان بر روی شانه احساس می‌کنیم. علیرغم کوچ پدر یاد مسعود آن جوان خوش قلب و عاشق دلسوخته لحظه ای از من دور نمی‌شود. اما در ته قلبم احساس میکنم چنانچه مسعود مشکلی نداشت حتما از من سراغی می‌گرفت، نمی‌دانم شاید هم هر آنکس از دیده رود ، از دل نیز برود .روزگار همچون برق و باد مسیر خود را میرفت ، بدون اینکه ، ملاحظه ای در کارش باشد ، زیرا آدمی آنچه در پیشانی او تقدیر رقم زده باشد را بدون اغماض مشاهده خواهد کرد ‌. مراسم چهلم پدر نیز با حضور خانواده برگزار شد . خانواده ما به پیشنهاد دوستان و همسایه ها پیراهن و روسری مشکی را از سر برداشته ، و به قول معروف ، شتری است که دیر یا زود در هر خانه ای میخوابد .آرش برادرم پس از مدتی کار به مادرم گفت که به سفارش یکی از دوستانش که کاری را برای او پیدا کرده تا چند ماه دیگر به اصفهان می‌رود ‌. سال تحصیلی رو به پایان است و اینک من ترم چهارم را انتخاب کرده ام .اگر چه خلأ وجود پدر جبران شدنی نیست اما ما خود را با درآمد ناچیز تنظیم نموده ایم . اینک ما حدود چهار ماه بدون وجود پدر را با رنج فراقش گذرانده ایم ، زمستان هم تمام می‌شود، و هر کس ناگزیر باید روی خوش و یا تلخ سرنوشت را بپذیرد . ماه زیبای اسفند در خوزستان طلیعه عید و آمدن بهار است که مردم خوزستان اسفند ماه را خود بهاری زیبا می پندارند ، زیرا در این استان بهار کوتاه و دوران گرمای آن زود رس میباشد . روزی در محوطه دانشگاه نشسته و غرق در افکارم بودم که منیژه نیز سر رسید ، با هم درد دل می‌کردیم و از اینکه یک ساعت درس نداشتیم بدون دلواپسی صحبت می‌کردیم. بهش گفتم قرار بود مشکل خودت رو واسم تعریف کنی که اون حادثه و افسردگی‌های من سبب شد تا این مورد همچنان سر بسته بماند ، در ضمن ناراحتم که می بینم بی محابا پی در پی سیگار میکشی ، بعدش بگو چی تو رو عذاب میده که این چنین افسرده و نگران به نظر میرسی . گفت : دوسال پیش با جوانی به نام فرامرز که او هم دانشجو بود آشنا شدم ، به طور مرتب به من زنگ میزد ، پیام میداد و ابراز احساسات می‌کرد. ازش پرسیدم : چی از من میخوای ؟ چه کاری میتونم واستون انجام بدم ، که بهم گفت عاقلانه و عاشقانه شما رو واسه زندگی میخوام . و اینکه اگر خدا بخواهد و توافق بکنی با هم یک زندگی را شروع کنیم . لذا باید اعتراف کنم که از همان روز اول عشقی پر شور در دلم پا گرفت ، هر چه بیشتر ادامه می یافت شیفته او میشدم و او نیز احساسی متقابل به من را بارها اعتراف می‌نمود ما با هم توافق نمودیم که در محیط دانشگاه هیچگونه تماسی با هم نداشته باشیم ، تا آبرویمان دستخوش حادثه و بی حیثیتی قرار نگیرد ، که پس از مدتی سیگار کشیدن و حشیش بار زدن را از او دیدم ، که به شدت پشتم لرزید و نگران این سرنوشت شدم ، در این میان بارها به من سیگار تعارف می‌کرد اما من مخالف این کار شدم . که او خیلی استادانه منو توجیه می‌کرد که تا حالا سیگار و حشیش کسی رو معتاد نکرده و این کار صرفا تفننی است اما من بهش میگفتم این کار دست کم مقدمه ای به سوی مواد دیگر است .خلاصه از من اصرار به خطر و از او انکار به بی خطر بودن . که آرام آرام مخم رو زد و من به خاطر او بی محابا اولین سیگار رو آتش زدم ، یادم نمیره که روز اول به سرگیجه و سرفه افتادم . که پس از مدتی دود سیگار برام عادی شد . افق جان بهت بگم ، من یکساله بودم که پدر و مادر جوانم در یک حادثه رانندگی دچار سانحه و در دم جان سپردند ، که دایی و مادر بزرگ من سرپرستی منو به عهده گرفتند و مرا به اینجا رسانده اند که زندگیم را مدیون آنها میدانم . بعدش از فرامرز خواستم که چنانچه منو میخواد ، از من خواستگاری کنه ، وگرنه این رابطه به چه درد میخوره .اما او امروز فردا می‌کرد، از بس منو دور میزد که خسته شدم و فعلا دلم به فارغ التحصیل و مدرکم خوشه ، وگرنه دلخوشی ندارم .پرسیدم منیژه خانم ، در این رابطه و آمد و شد ، حیثیت و شخصیت دخترانه خود را حفظ کرده ای ؟ _ آره ، او بارها از من خواست که جهت آرامش و سرخوشی بیشتر مرا به خانه خود یا کسی بکشاند ، اما من هیچگاه قبول نکرده ام .و بهش گفتم که من ابدا زیر بار بدعت‌های غیر عقلانی بروم ، _ بسیار خوب آنچه مهم است سرمایه و آبروی یک دختر است ، زیرا اغلب مردان هوسبازند و پس از کامگیری به سراغ طعمه جدید می‌روند..پس از این گفتگو بهش گفتم مواظب خودت باش و سیگار رو نیز کم و قطع کن ، تا من در یک فرصت مناسب آن پسر را ببینم . من با منیژه خدا حافظی کردم و جهت منزل به راه افتادم . در محلی نزدیک خانه طبیعت بهاری از هر نظر ، زیبا خودنمایی می‌کرد. دوباره به یاد مسعود افتادم ، و این سرنوشت تلخ مرگ پدر و فراق بی پایان مسعود که نشانی از او وجود ندارد ، این روزگار پیش بینی نشده که طراوت و جوانیم را در مرز پرپر زدن قرار داده است ، و آنچنان تلخ که خاطرات شیرین گذشته را در کامم تلخ کرده است ، نزدیک منزل از گذرگاهی میانبر که در مسیرم بود به تماشای مزرعه ای در این روزگار بهاری چشم دوختم ، گلهای لاله و گیاهان وحشی فصلی هر دلی را می ربود به یاد نوروز دو سال پیش و آن سیزده بدر خانواده ای افسانه ای افتادم ، نشستم و بانگ زدم مسعود کجایی ، تو که منو دوست داشتی ، و مدام از من قرار ملاقات طلب میکردی ، نامرد کجایی ، چشمانم در تمنای بازگشت توست ، بی مروت ، چگونه این دختر بی پناه را بدون خبر در ورطه فراموشی سپرده ای ، پسر خوب بیا و در همین جا دستانم را بفشار ، گلهای خالص و زیبای بهاری را دستبندم کن و بگو به جون تو دوستت دارم ، صدای حق حق گریه هایم را به نسیم بهاری سپردم ، شاید مسعود من از خواب غفلت بیدار شود ، ادامه دارد . خوانندگان عزیز حادثه ای پیش بینی نشده مرا قریب دو هفته از وظیفه ام دور ساخت ، به بزرگی خود ببخشید ‌.

در این خونه من مشکلات انگشت شماری دارم که سلامتی جسم و روحم را نشانه گرفته است ، مادرم با دارو زندگی می‌کند، پدرم گوشه گیر و در دام اعتیاد جان می‌کند، مسعود جوانی که به او دل بسته ام ، برادر زحمتکشم آرش با آینده ای نا مشخص روزگار می‌گذراند، کوچکترین فرزند خانواده نازی خواهرم کلاس هشتم درس می‌خواند، به راحتی تمام دردها را می فهمد ، لذا خودش را با درس و مشق و گاها بازی سرگرم می‌کند آنچنان که گویی چشمان کوچکش را بر روی تمام مصائب بسته است ، مردم مرا در شکل یک دانشجوی زرنگ می بینند ، اما کسی در دلم خبر ندارد ، ویک نفس کوله باری از رنج و سختی بر روی شانه های دخترانه ام جابجا میکنم ، قریب دو ماه از رفتن خانواده مسعود می‌گذرد، نه تلفنی ، نه نامه ای که دلم را خوش کند ، گویی روزگار آن روی سکه بدبختی را برایمان نشان داده است ، هرچه دامنه دید را گسترش می‌دهیم، چشم انداز دلنوازی احساس نمی‌کنم. خانواده پویا ، مرد زندگی مهتاب کارهای عقد را انجام می‌دهد، زیرا قرار است هفته آینده ، مراسم عقد او و مهتاب برگزار گردد طبق برنامه به داشگاه میروم ، آرش برادرم بطور مرتب پول کرایه و لوازم درسی را در کیفم میگذارد ، رفت و آمد مراسم عقد مهتاب این روزها حال و هوای خوبی به خانه پدری داده‌است مادر بزرگ و عموی ناتنی من با خانواده به طور مرتب در دسترس می‌باشند تا اینکه پدرم در این کار دست تنها نباشد ، در نتیجه مهتاب و پویا با حضور هر دو خانواده و ایجاد سرور و خوشی به عقد هم درآمدند . مادرم خیلی خصوصی و محرمانه جریان آشنایی من و مسعود را به پدرم می‌گوید مبنی بر اینکه مادرش مرا از خانواده خواستگاری کرده است . لذا از او خواسته که در این رابطه چیزی به کسی حتی من هم نگوید . که پدرم قبول می‌کند، در ضمن پدرم اضافه می‌کند که جهت آرامش حال و روز افق بهتره که خانه را به دزفول جابجا نماید ‌. وقتی به گوشم رسید ناراحت شدم زیرا نخواستم این محله که یادآور مسعود به باد فراموشی سپرده بشه ، لذا دلم نیومد که در قدرت و تصمیم پدرم خللی وارد شده باشد . مادرم جهت آمدن احتمالی مسعود و خانواده اش به یکی از همسایه ها سفارش می‌کند که چنانچه کسی از اقوام و همسایه قدیمی سراغ ما را بگیرد ، کاملا راهنمایی شود .اگر چه جابجا شدن از اون خونه روحم را آزرد ، لذا اقدام به جا و حساب شده مادرم این نگرانی را ترمیم بخشید . چند ماه بعد پدرم منزل رو به دزفول جابجا نمود ، که قرار است هفته آینده اسباب کشی داشته باشیم ، در خصوص عروسی مهتاب پدرم گفتن که به امید خدا جشن عروسی در خونه جدید برگزار می‌شود. قبل از اسباب کشی شبی سرد یکبار دیگه در کنار اون حوضچه و اون درخت قرار گرفتم . به آسمان چشم دوختم ، ستاره ها را تماشا میکردم ، با خود زمزمه کردم ای خدای بزرگ تو میدانی ، من آنچه یک دختر برای دلدارش وظیفه عاطفی و انسانی دارد انجام داده ام ، قلب و روحم در لابلای مژه های مسعود مأوا گرفته و از دل وجان به او عشق می‌ورزم. حال اگر بخواهم از این همه خاطره و احساس بگذرم و به باد فراموشی سپارم ، چگونه اشکهایش را فراموش کنم . جوانی که خیلی مخلص وار دلبسته من شده است *** افق آن دختر زیبا با چشمان آبی و صورت جادویی در بهار گلها و لاله های سرخ هم‌نوا با چهچه قناریهای خوشخوان چشم به راه مرد زندگیش در این دل شب درخت و حوضچه را به شهادت گرفته و بانگ می‌زند، ای نسیم پر مهر نیمه شب صدای قلب این دختر را به گوش مسعود برسان و بگو درنگ نکن ، بیا و اسب سفید را زین و برگی نو و افسار زیبایی بر گردنش بزن تا هر دو بریم جایی که خدایمان بپسندد که خدا عاشقان وارسته و صادق را دوست دارد ..سال نو نیز از راه رسید و حدود یک هفته است که اسباب کشی کرده و در خانه جدید زندگی روال عادی خود را یافته است . چند ماهی است که خطوط ایرانسل و همراه اول در منطقه ما راه اندازی شده است ، این روزها صف متقاضی خط همراه حال و هوای خاصی به شهرها داده است پدرم مدارک وثبت نام دو خط یکی برای خودش و دیگری را به نام من تحویل داده است ، آرش برادرم یک گوشی برایم گرفته ، سال تحصیلی نیز به پایان خود نزدیک می‌شود، تا کنون دوترم با موفقیت و معدل عالی علیرغم وضعیت روحی نامتعادل پاس نموده ام ، در این احوال خواهرم مهتاب طی مراسمی زیبا وجشنی خوش سرور به خانه بخت شرفیاب شد . تابستان تلخ به دور از مسعود من سراسیمه سر می‌رسد، داعم با خود زمزمه میکنم ، سفر قندهار هم که بود می‌بایست خبری ازش می‌رسید، خدا کنه اتفاقی براش نیفتاده باشه . سال دوم دانشگاه من سر می‌رسد، آرش همچنان به کمک پدرم مغازه آپاراتی را اداره می‌کند و شکر خدا گرسنه نمی مانیم ، ترم سوم ما شروع شد ، ترم جدید همکلاسانی داشتم که سال قبل نداشتم ، شاید کسانی باشند که اون واحد درسی را پاس نداده باشند . یکی از آنها دختری به نام منیژه سلماس بود که خیلی به من لطف داشت و دوست داشت که با من بجوشد . روزی در محوطه دانشگاه نشسته بودیم ، اون روز استاد نیومده بود اما چون ساعت بعدی با یک استاد دیگه درس داشتیم لذا اجازه نداشتیم دانشگاه را ترک بکنیم .کنار باغچه نشسته بودیم ، یک دفعه منیژه کیفش را باز کرد و بسته سیگاری بیرون کشید ، به من گفت افق عزیز ، جون مادرت مواظب باش کسی سر نرسه تا من چند کام از این سیگار بگیرم ، بهش گفتم چه کاری از من برمیاد ، کاری که تو داری میکنی ، علاوه بر خودت منو هم خراب میکنی ،کار تو هم بو داره و هم اینکه دود آبی اون آبروی همه رو خراب میکنه ، این چه کاریه که میکنی ، با این روزگار توقع داری از فیلتر تنگ گزینش هم رد بشی . اگه بخوای این کار رو ادامه بدی به جای درس خوندن انگاری داری آب در هاون می‌کوبی. زیرا سابقه خودت رو خراب میکنی . به من گفت افق جون من آدم بدبختی هستم و به لحاظ فشار روحی ادامه میدم ، زیرا مشکلی مثل خوره روحم رو میخوره که جلسه بعد برات تعریف میکنم. آن روز درس تموم شد و از دانشگاه تعطیل و به سمت خونه رفتیم ، ساعت یک بعد از ظهر به خونه رسیدم و مشغول خوردن ناهار شدم ، پدرم داخل حیاط با موتور مشغول بود . به مادرم گفت باک بنزین این موتور سوراخ شده ، استاد گفت که اونو از بنزین خالی کنم و ببرم تا برام تعمیرش کنه ، آرش داشت توی حمام دوش می‌گرفت. پدر گفت میخوام موتور همسایه رو بگیرم ، و هرچه زودتر این باک رو به استاد برسونم ، که همین کارو نیز کرد ، اون موتور همسایه را روشن کرد و باک را زیر بغل گذاشت و به حرکت ادامه داد ، من در را باز کردم ، پدرم خارج شد و در را بستم ، صدای آرش را شنیدم که گفت آجی بگو مامان حوله منو بیاره _ خودم برات میارم ، داداش گلم ، حوله را از خونه آوردم و به آرش دادم .هنوز دقایقی نگذشته بود که سر صدایی در خیابان پیچید و مردی با صدای بلند آرش و مادرم رو صدا میزدن ، آقا شایسته ، خانم شایسته ، در رو باز کنین ، من باز کردم که جوانی مضطرب و فریادکنان گفت خانم باباتون تصادف کرده. آرش و مادرم رو صدا زدم ، دویست متر از خونه ما فاصله داشت ، مردم جمع شده بودند ، که کسی توضیح می‌داد که آقای شایسته سیگار از لبشون افتاده داخل باک خالی و اون آغشته به بنزین بوده که منفجر شده و آقاتون از خط منحرف و تصادف تیر آخر را به حادثه زده است ، ما خودمان را به پدر رساندیم ، سوختگی و خون ناشی از جراحت کار پدرم را تمام کرده بود ،پدرم چشمانش را باز کرد و در جا تمام کرد ، و شد پایان زندگی مردی که بیست سال معلم بود ، یک بازیگر با استعداد تئاتر. زندگیش با ستم و مظلومیت به پایان رسید . آری اعتبار ما ، شناسه ما و پشت ما طعمه حریق شد .ادامه دارد ....

اینک نسل اول گوشی‌های همراه چند سالی است که در پایتخت پا به عرصه حیات گذاشته و در این سال‌ها افراد متمکن، این سیستم جدید پیام رسانی را در اختیار دارند و خیلی راحت خانواده و دوستان را در جریان اوضاع خود قرار می‌دهند، در منطقه ما اندک افرادی از این وسیله استفاده می‌کنند. سیزده نوروز به پایان رسید نزدیک غروب ما دو خانواده لوازم را جمع آوری کرده و به وسیله وانت پدر مسعود به خانه بازگشتیم . آن شب با خود گفتم امروز که خیلی زیبا و باری خوش گذشت ، خدای من ، نکنه این آرامش قبل از طوفان باشه ، نکنه گرد بادی غیر منتظره اینهمه شادی و امید را یک شبه برهم بزنه و کلبه ای را که با عشق و آرزو بنا کرده ایم را یک‌شبه ویران کند . خلاصه آن روز گذشت و من غرق در مطالعه و تلاش شبانه روزی شدم ، این چند ماه بهاری و زیبا را شبانه روز زحمت کشیدم تا بتوانم با اعتماد به نفس کامل در کنکور شرکت بکنم ، روز امتحان خیلی خوب و با صلابت روی صندلی کنکور نشسته و بیشتر سؤالات را پاسخ درست دادم . حدود ده روز استراحت کامل داشتم و از آن به بعد منتظر اعلام نتایج شدم . مهتاب خواهرم و مسعود نیز موفق به کسب دیپلم شدند . در آن روزها پدر مسعود رو میدیدم که جعبه و کارتنهایی رو به خونه می‌برد، من نخواستم چیزی در این مورد از مسعود پرسیده باشم . چون ذاتا عادت به کنجکاوی و فضولی در کار دیگران را دوست ندارم .چند ماهی گذشت که اخبار تلویزیون اعلام نمود که طی هفته آینده نتایج کنکور اعلام می‌شود، بالاخره اعلام شد که نتایج رشته ریاضی در صبح فردا اعلام می‌شود، من نام خود را در میان قبولشدگان کاردانی ریاضی مشاهده کردم ، خیلی خوشحال شدم ، با این همه مشکل و مصائب قبولی در فوق دیپلم برایم غنیمت بود . بین راه مسعود را دیدم ، من که غرق خوشی نتیجه بودم ، احوالپرسی گرمی با مسعود داشتم . اما او حال دیگری رو نشون میداد ، پیش خود فکر کردم که شاید با کسی دعوا و مشاجره نموده باشد ، با این حال به من گفت ، عزیزم عصری واسه چند لحظه شما رو پارک ترمینال ببینم ،_ باشه روی چشم ، لذا به خونه اومدم ، مادرم خوشحال شد خواهرانم شادی و هورا می‌کردند و با این وسیله برایم جشن گرفتند ، مادرم اسبند دود می‌کرد و پدرم و آرش به من تبریک گفتند . عصر آن روز برای دیدن مسعود در پارک حاضر شدم ، مسعود نیز سر رسید و هردو بر روی نیمکت پارک آرام گرفتیم . مسعود بدون مقدمه و خیلی ژولیده گفت : افق جان خانواده ما بنا به تصمیم پدرم از اینجا به شیراز مهاجرت خواهیم کرد ، و پدرم با شراکت یکی از اقوام مغازه تعمیر وسایل گاز سوز راه اندازی خواهد کرد . لذا من آنچنان که قبلا به عرض رسانده ام ، مدتی کوتاه نگذشته از شما خواستگاری رسمی نموده و ساز و کار این وصلت را مهیا و با سرعت بیشتری انجام خواهیم داد _ پرسیدم به سلامتی کجای شیراز ؟ کدوم خیابان و محله ؟ والا در این مورد چیزی از پدر سؤال نکرده و نمی‌دانم _ اون خونه که تشریف میبرین تلفن نداره ؟ این رو شاید بابا بدونن ولی من چیزی در این مورد نپرسیدم ، _ خیلی خوب ، موفق باشید ، من از اول هم گفتم بهتره درست رو بخونی ،فعلا حرف و حدیث روی دختر مردم گذاشتن برای شما خیلی زوده . احساس کردم با این حرف روح مسعود را پکر کرده ام ، مسعود گفت افق جان منو خیلی دست کم و پکر کردی ، جدا خوشم نیومد _ من به شما ابراز علاقه نموده و تا پای جان به شما وفادار خواهم ماند . بدان که اگه زودتر از موعد و با عجله شما رو مطرح کنم ، شاید موردی پیش آید که مرا افسرده نماید و اینکه خدای نخواسته مجبور شوم در مقابل پدر و مادرم بایستم ، در ضمن شما باید بپذیری که یک جوان با هزاران امید و آرزو به شما دلبسته ، لذا باید در این مورد سخت گیری دیرموقع نفرمایید . اما بدان من آنچنان در اراده خود مصمم هستم که نیاز به رضایت کامل خانواده ندارم ، زیرا آن منم که با شما زندگی خواهم کرد نه پدر و ماد رم ، پس باید قبول کنی که در این برهه ای که من قرار گرفته ام به ساپورت و حمایت خانواده نیاز مبرم دارم تا زمانی نه چندان دور که روی پای خودم باشم . لذا در این رابطه یکبار دیگر به شما بگویم که با تمام هستی و وجودم دوستت دارم و هیچ قدرتی جلودار هدف قلبیم نخواهد شد ، مگر از طرف شما دلم رانده شود ، زمانی نزدیک به رسالت عمل خواهم کرد . من قبول داشتم مسعود حق داشت زیرا یک جوان که جوهر دیپلمش هنوز خشک نشده و از لحاظ خدمت زیر پرچم و شغل مورد نیاز در مضیقه میباشد به چراغ سبز خانواده اش نیاز دارد تا بتواند مستقل و روی پای خود بایستد . اشک از چشمان مسعود جاری شد و من نیز به گریه افتادم _ خدا بهمراهتون ، امیدوارم موفق باشید و بدون شک حرفهای شما رو قبول دارم و منتظرتون می‌مانم، از همدیگه خداحافظی کردیم و طبق معمول هر کدام با یک ماشین جداگانه به خونه آمدیم ، یکسره به اتاق خواب رفتم و با چشمان اشک آلود سرم را روی بالش گذاشتم .آن سال همزمان با قبول شدن من جهت ثبت نام و انجام کارهای مربوطه به دانشگاه رفتم و نسبت به تکمیل مدارک اقدام نمودم . من کارهایم را انجام داده و برای شرکت در کلاس درس آماده بودم ، در طی همین روزها بود که صبح ، مستاجر جدید اون خونه مراجعه نموده و اینکه شب قبل خانواده مسعود لوازم را با کامیون فرستاده بودند ، نگاهی به دور و برم کردم ، برایم تلخ و کشنده بود ، اون خونه و جای پای مسعود ، پارک روبرو ، محل اولین دیدار ، دریافت اون نامه عاشقانه ، نگاه‌های معصوم و مخلصانه اش ، همه و همه روحم را از این فراق تلخ و غیر منتظره میخراشید ، ظهر اون روز کسی در فضای سبز نبود ، به تنهای رفتم ، بغضم ترکید و سرم را به طرف آسمان گرفتم و با حق حق گریه هایم از خودم پذیرایی کردم ، آنقدر گریه کردم که سرم به شدت درد میکرد ، ولی با این حال احساس کردم که روحم سبک شده است . ولی من نگران و افسرده شده بودم ، هیچ تضمینی وجود ندارد که من بتوانم دوباره مسعود را ببینم ، شهریور نیز داشت تمام می‌شد و باید در روزهای آینده در کلاس درس حاضر میشدم ، شکر خدا درسهای ما خیلی فشرده و در هفته دو یا سه روز بیشتر نبود ، دیروز زمزمه خاستگاری از مهتاب خواهرم به گوشم رسید خوشحال شدم ، مرد مورد علاقه خواهرم کارمند اداره برق هست . بهش تبریک گفتم و با خواهرم رو بوسی کردیم ، با حالی گرفته و روحی خراب مجبور بودم که فردا در کلاس درس حاضر شوم .در محیط دانشگاه برنامه درسی را یادداشت کردم ، همان روز درس ما نیز شروع شد ، اولین جلسه درس ریاضی عمومی یک استاد در کلاس درس حاضر شد . دانشجویان مختلط در دو ردیف جداگانه نشستیم ، با این حال تعداد پسرها بیشتر بودند . استاد در کلاس حاضر شد ، همگی شاگردان به احترام مدرس به پا خواستیم ، پس از ایراد چند کلامی خوشامدگویی پرسید چه تعدادی دیپلم ریاضی دارند؟ از کلاس سی نفری حدود ده نفر دستشون رو بالا کردند . ادامه داد چه تعدادی دیپلم تجربی و ... دارند ، تعداد بیشتری دستشون رو بالا بردند ، آنگاه استاد گفت کدامیک از شما میتونه تعریف رسایی از بحث انتگرال واسه ما داشته باشه ، چند نفر دستشون رو بالا بردند که من هم با اینکه افسرده بودم لذا دستمو بالا بردم ، استاد به من اشاره کردن و گفت شما بگو بینم . _ انتگرال چیزی نیست مگر عکس مشتق . که استاد خیلی خوشحال شدن و دستور داد ، لطفا دانشجوی خوب ما رو تشویق کنید ، آنگاه از من خواست که خودمو معرفی کنم ، _ افق شایسته . _ فرمود آفرین دانشجوی خوب و شایسته ی کلاس ، واز بچه ها خواست که واسم کف بزنن و تشویقم کنن ، که بچه ها همگی لطف نمودند ، که این خود مرهم خوبی بر زخمهای روحی من بود . ساعتی دیگه کلاس تعطیل شد و به خونه برگشتیم . برا مادرم تعریف کردم ، خوشحال شد و به من تبریک گفت . مادرم گفت میدونم که نگران مسعود هستی ، یکه ای خوردم و گفتم ، مامان کسی چیزی گفته ، از کجا خبر گرفتی ، از کی شنیدی ؟ من که تا به حال نه خبری دارم و نه هم چیزی گفتم ، مادرم حرفم رو قطع کرد و گفت من میدونم که هر دوی شما دلبسته هم شده اید _ از کجا مامان _ لازم نیست چیزی بگی ، تو مراسم سیزده بدر عشرت خانم تو رو از من واسه مسعود خاستگاری کرد ، من بهش گفتم پسر شما سربازی نرفته ، شغلی نداره ، در ضمن افق خودش باید قبول کنه ، اون میخواست واست کادو بخره ، خودم قبول نکردم و بهش گفتم ، تا خدا چی بخواد ، به من گفت افق عروس خودمه حق نداری شوهرش بدی ، گفتم هرچی که خدا بخواد عاقبت همون خواهد شد ، در نتیجه تشویق امروز استاد و خواستگاری مادر مسعود منو از افسردگی خارج کرد . ادامه دارد ... به علت گرفتاری این قسمت با تاخیر پخش شد ، از بزرگی شما متشکرم ، عاجزانه طلب عفو مینمایم .