وبلاگ نویسنده حمید رضا رشیدی

سخنی کوتاه با خوانندگان محترم : ضمن تشکر از لطف و محبت عزیزانی که این وبلاگ را می بینند ، به عرض برسانم که از این وقفه طولانی و قطع اینترنت که باعث گردید نتوانم رمان را ادامه دهم ، از طرف خودم پوزش می‌خواهم، امید است با گیرایی و پویایی در نشر این رمان ، روزهای تلخ و حالگیر گذشته را در کام عزیزان شیرین کرده باشم .

دنباله مطالب گذشته : امسال که پاییز سال ۱۳۷۵ خورشیدی است ، کیوان کوچولو شش ساله شده و به مدرسه می‌رود. اگر چه از دست نوازش و پشتگرمی پدر برخوردار نگردید لذا مادرش پروین جوان از مراقبت و پرورش او سنگ تمام گذاشت و بی شک حاصل زحمات یک زن جوان است که طراوت و شادابی خود را فدای زندگی فرزندش نمود.

در تمام سال تحصیلی ، مادر ضمن کار و مشقت در پی لقمه ای نان حلال ، از اوضاع درسی و سرکشی به محل تحصیل او قصور نورزیده و با تمام وجود کیوان را همراهی و مراقبت می‌نمود.

عصمت خانم مادر پروین سالانه ، سه الی چهار بار به بروجرد می آمد و هر بار بیش از یک ماه در کنار دخترش می‌ماند.

روزی کیوان در حالی که مشغول انجام تکالیفش بود از مادر بزرگ پرسید : راستی مادری ، چرا چشمان عمو آرپیا مثل چشمان گربه رنگی هست؟ مادری خندید و گفت پسرم ، چشمان عمو آرپیا رنگی ست ، خیلی افراد هستند که چشمان رنگی دارند ، عمو را به گربه تشبیه نکن ، خوبیت ندارد ، زیرا گربه یک حیوان است .

چنانکه پیشتر ذکر گردید ، مستر آرپیا مردی قد بلند ،با پوستی روشن و موهای پرپشت سفیدی که مرتب آنها را به بالا شانه می‌کرد، همسرش زنی سبز گونه ، قد متوسط با چشمانی مشکی ، که فرزندان از تمام زوایا به هر دوی والدین شباهت داشتند .

آنها خانواده ای با محبت بودند که پروین خانم در طول این سال‌ها در کنار آنها ، مستقل زندگی می‌کرد. مادر کیوان زنی زیبا و قد بلند بود که زیر غبار تنهایی و سختکوشی ، چون ستاره ای در دل تاریکی می‌درخشید. پروین و مادرش به حدی با هم شباهت دارند ، گویی ، این مادر و دختر به مانند سیبی است که از وسط دو نیم شده است .

کیوان دیگر آن کودک خرد سال نیست ، عصرها با پسر همسایه دوچرخه سواری می‌کند، بسی دانا و به بزرگ شده است، حمام زنانه او را نمی پذیرند ، مادرش او را در خانه و بعضا در حمام خصوصی خانواده آرپیا حمام می‌کند.کار به جایی رسیده که تا به حال چندین بار ، احوال پدرش را پرسیده ، که هر بار پروین و عصمت خانم از پاسخ باز مانده و به هر طریق موضوع را عوض کرده و طفره می‌روند ‌

پروین و خوش اقبالی : اینک شش، هفت سال است که در منزل مستر آرپیا زندگی می‌کنند، در این سال‌ها پروین از جلد زنی ساده و روستایی به یک خانم شهری و با سلیقه بدل شده است ، او از خانه داری و خوراک پزی تا مغازه داری زنانه به یک آچار فرانسه بدل شده که از هر انگشت او سلایق جورواجور نورافشانی می‌کند.

روزی توسط مستر آرپیا مردی پنجاه ساله و خوش پوش به عصمت خانم معرفی گردید که آن مرد میانسال به واسطه آرپیا خواستگار پروین معرفی گردید .

مرد تقریبا میانسال طی یک حادثه رانندگی زن و فرزندش را از دست داده بود ، با اینکه خانواده داشت لذا به تنهایی و مستقل زندگی می‌کرد، او از مدتها پیش، پروین خانم را در نظر داشته و گویا در خصوص او تحقیقات قبلی خود را انجام نموده است ، که به واسطه مستر آرپیا گمشده دلش را یافته بود .

پروین با رضایت مادر و سقم و صحت مستر آرپیا به آقای وفایی جواب مثبت داد ، مراسم عقد در منزل آرپیا انجام شد و پروین خانم در حضور هر دو خانواده به عقد جمشید درآمد و خیلی مختصر با حضور تعدادی از زنان همسایه وصلت به انجام رسید .

عصمت خانم و شوکت خاله پروین به مرور کیوان را توجیه نموده تا جمشید را بابا خطاب نماید و این نوجوان کوچک را نصیحت و راهنمایی کرده تا بتواند زندگی جدید مادرش را پذیرفته و برایش قابل هضم باشد .

جمشید جهت شادی و امنیت روانی کیوان، برایش اسباب بازی و دوچرخه خریداری نمود ، تا شادی و آرامش و عشقی پدرانه در وجودش به تدریج رخنه و حضور نماید .

جمشید به طور منظم کار می‌کرد و هر پروژه را تحویل داده و کار دیگری را تحویل می‌گرفت. او از مدتها جوانی را به عنوان شاگرد پذیرفته که با تقلید از استاد، کار را طبق دستور او به خوبی انجام می‌داد، به طوری که در آن شهر مشهور شده و جهت برق کشی منزل کار را به استاد وفایی واگذار نموده و جمشید نیز با درایت انجام وظیفه می‌کرد.

پروین و همسرش دست کیوان را گرفته و عصرها به پارک و شهر بازی می‌برد، برایش خوراکی میخرید ، بیشتر اوقات پس از گشت و گدار و خرید ، در رستوران شام می‌خوردند و با ماشین از جاهای دیدنی شهر لذت میبردند. پروین پس از سالها تنهایی و مشقت از ته دل خدا را شکر گزار بود ، کیوان پس از فراغت کار جمشید، به استقبالش میرفت و او را میبوسید، جمشید نیز آن کودک رنج کشیده را محبت می‌کرد، علاوه بر کیوان دستان پروین را به گرمی می‌فشرد . گفتنی است که برخی پروژه ها که زودتر به پایان می‌رسید، به شهرهای اطراف رفته و عصمت خانم را همانند مادرش نوازش می‌کرد، مکرر در کیف آن بانو پول می‌گذاشت، هربار که مادر بزرگ به دیدن منصور میرفت ، برای دخترانش خوراکی فاسد نشدنی می‌گذاشت، طبق سلیقه پروین برای بچه هایش پارچه و لباس میخرید و در بار و بنه مادری می‌گذاشت، جمشید آنچنان در قلب آنها جای گرفته که کیوان او را بابا خطاب نموده و به جانش قسم می‌خوردند ‌

جمشید و مهاجرت به شهرستان دورود : زوج خوشبخت یکسال دیگر در منزل مستر آرپیا زندگی جدید خود را طی کرده که آقای وفایی به پروین گفت چنانچه خانم رخصت فرمایند به دورود مهاجرت نماییم ، در آن شهر پیشتر زندگی کرده ام ، دوستانی دارم که می‌توانند پروژه های بزرگتری به من واگذار نمایند ، لذا از نظر دستمزد اوضاع بهتری نصیب ما می‌شود، حال همه چیز به رای و نظر شما همسر عزیزم بستگی دارد ، در جواب پروین گفت بدون شک شما از من بیشتر محیط را می‌شناسید، هر طور که بخواهی من هم در کنارت هستم ، پیشانی پروین را بوسید و گفت از فردا به دورود میروم و در جایی مطمئن و خوب ، یک منزل ویلایی اجاره خواهم کرد ، تا اینکه در یک فرصت مناسب نسبت به خرید خانه اقدام نماییم _ باشه به امید خدا ، جمشید یک بار دیگر دستانش را به دور کمر همسرش زنجیر کرد و او را بوسید ‌.

روز بعد جمشید به دورود رفت و در خیابان منوچهری یک حیاط ویلایی اجاره نمود پس از عقد قرار داد و سپردن رهن به بروجرد برگشت تا اثاثیه منزل را جمع آوری کرده و به منزل جدید اسباب کشی نمایند .

شب قبل پروین در عالم خواب گرفتار کابوسی تلخ گردید و ساعت دو بعد از نصف شب بود که وحشت زده برخاست و همسرش را بغل نمود و به گریه افتاد ، جمشید که از این عمل بیدار شده بود متقابلا پروین را بوسید و علت را جویا شد ، زن ستمدیده گفت کابوس وحشتناکی دیدم که از بس ترسیده بودم ، چیزی از محتوا را به یاد ندارم ، جمشید او را دلداری می‌داد و می‌گفت چیزی نیست عزیزم ، خودت را به خدا بسپار ، شاید ، غذا سنگین بوده و مشکل معده روحت را تحت تاثیر گذاشته باشد ، که هر کدام سر را روی باش گذاشته و خوابیدند .

درست پس از این لحظه خواب به چشمان پروین نمی‌رفت. با خود اندیشید ، خدایا این روزهای خوش را از من نگیر ، دیگر تحمل غم و درد را ندارم ، من که شکر گزار، این لطف و عنایت خدایی هستم ، نمی‌دانم شاید این آرامش قبل از طوفان باشد و شاید دوباره به دست انداز بیفتم و این همه خوشی و آسایش از زندگی من رخت بربندد. نمی‌دانم شاید این سعادت و خوشبختی رؤیایی بیش نباشد و این زندگی یک خواب باشد و با واقعیت فاصله داشته باشد ، نا خودآگاه دستش را روی بازوان جمشید گذاشت و خیلی آهسته همسرش را بوسید .

پروین از زندگی با همسرش لذت می‌برد، دیگر آن بانوی سابق نبود ، یک دهه پیش بود که خود را در چادری مندرس می‌پیچید و فقیرانه زندگی می‌کرد او از خانم نامداری فقیر قبل به خانم وفایی تبدیل شده بود ، این روزها ، لباسهای مجلسی و مانتوهای او قابل شمارش نیست ، مدلهای گوناگون لباس در کمد دارد ، که هر کدام را یک الی دو بار بیشتر نپوشیده است .

هنگام بیرون رفتن ، ضمن رعایت شئونات زمانه ، با آرایش و رایحه های گوناگون و زیورآلات خود را تیمار و مزین کرده ، که برخی حسادت ورزیده و غبطه روزگار خود را می‌خوردند

پس از ازدواج با جمشید قریب یک سال یا بیشتر در بروجرد زندگی نموده که تصمیم به مهاجرت رقم زده می‌شود.

پروین بعضی روزها در حالی که از آینده می‌ترسید به یاد آورد آن زمانی که : دست فروشی ، لبو پزی ، باقلی پزی و نشستن بر روی سیمان سرد تا محصلی از راه برسد و نان شب خود را کاسبی کرده باشد ، دلمه پزی و لیف بافی از دیدگانش دور نمیشد .

از آنجائیکه خوش استیل و زیبا بود ، هر نوع لباسی می‌پوشید، تیپی منحصر به فرد نثار بیننده می‌کرد، در چشمان جمشید به حدی زیبا و خوشگل می‌درخشید که پس از پایان کار ، با عجله به خانه می آمد ، تا پروین را در آغوش بکشد .

پیشتر عصمت خود را به بروجرد رساند تا پروین را در جمع آوری اسباب و اثاثیه کمک کرده باشد ، به کمک مادر تمام وسایل را در کاران و جعبه گذاشتند تا ساعت حرکت برسد .

پروین و حلالیت خواستن از مستر آرپیا و همسرش : شب آخر پروین همراه مادرش به منزل آرپیا رفتند ، در حالی که نتوانست جلو اشکهایش را بگیرد چنین گفت : خاله عزیز من در طول ده سال زندگی ، مفهوم مهر و محبت برایم به خوبی تفسیر شد ، شما خانم عزیز بارها کیوان مرا در آغوش میگرفتی و در حقم مادری میکردی ، من که نمی‌توانم شما را فراموش کنم و از شما دل بکنم .

مستر آرپیا در حالی که به سختی جلو حق حق گریه اش را می‌گرفت گفت من برای شما کاری نکرده ام ، شما به اندازه ای سختی و زجر کشیده ای که ، این خوشبختی و آسایش حق شماست و شما قبلا بهای آنها را با داغ ارسلان پرداخت نموده اید و افسوس میخورم که در محل نبودم تا شما را کمک نمایم و اندک کوچکي از رنج و تعب شما را باهم، پروین گفت عاجزانه می‌خواهم که مرا خانم وفایی خطاب نفرمایید ، من همان پروین بی کس و کار هستم که شما با محبتهای بی شائبه خود مرا بال و پر دادید تا پرواز را از شما در کارنامه زندگی خود داشته باشم . ادامه دارد ........